Column Pekela Beweegt: 'Waar verleen jij je bestaansrecht aan?'
Geplaatst: woensdag 8 juli 2026 om 08:05 | Views: 932
Auteur: Pekela Beweegt
PEKELA - Soms vraag ik me af waarom we zo hard op zoek zijn naar bewijs dat we ertoe doen. Alsof ons bestaan pas geldig is wanneer iemand het bevestigt. Een diploma aan de muur. Een volle agenda. Likes onder een foto. Een salarisstrook. Complimenten van anderen. We verzamelen ze alsof het toegangsbewijzen zijn tot het leven.
“Zie je wel,” zeggen we dan tegen onszelf. “Ik heb bestaansrecht.”
Maar wat gebeurt er wanneer het stilvalt? Wanneer je ziek wordt, je werk verliest, niemand belt of je even niet meer weet wie je bent zonder alles wat je doet? Verdwijnt dan ook je waarde?
Veel mensen halen hun bestaansrecht uit prestaties. Anderen uit zorgen voor een ander. Weer anderen uit status, kennis, sport, uiterlijk of succes. En eerlijk is eerlijk: dat voelt vaak prettig. Er is niets mis met trots zijn op wat je bereikt. Totdat het de enige plek wordt waar je jezelf nog kunt vinden.
Want dan leef je voortdurend op geleende grond.
Ik zie het overal. Mensen die zichzelf voorbijrennen om nuttig te blijven. Alsof rust verdacht is. Alsof gewoon bestaan niet genoeg mag zijn. We hebben een maatschappij gebouwd waarin iemand al snel vraagt: “Wat doe je?” maar bijna nooit: “Wie ben je?”
Misschien zit daar precies het probleem.
Bestaansrecht hoeft niet verdiend te worden. Een pasgeboren baby hoeft niets te presteren om geliefd te zijn. Een oude boom hoeft geen doelen te halen om waardevol te blijven. Waarom leggen we die harde voorwaarden dan wel aan onszelf op?
Misschien ligt echt bestaansrecht niet in wat je toevoegt, maar in het simpele feit dat je er bent. Met al je talenten, twijfels, fouten en verhalen.
We zijn opgegroeid met het idee dat waarde gekoppeld is aan nut. Wie hard werkt, succesvol is en zichtbaar presteert, krijgt bewondering. Wie vertraagt, uitvalt of zoekende is, voelt zich al snel minder belangrijk. Alsof mens-zijn een wedstrijd is geworden waarin je permanent moet bewijzen dat je meetelt.
Kijk maar eens hoe ongemakkelijk stilte tegenwoordig voelt. Een lege agenda geeft onrust. Niet reageren op berichten voelt bijna asociaal. Zelfs ontspanning moet productief zijn. We sporten om beter te worden, wandelen met een stappendoel en mediteren om efficiënter te functioneren. Alles moet ergens toe leiden.
Misschien zijn we onderweg iets kwijtgeraakt.
De mooiste momenten in het leven ontstaan zelden uit presteren. Ze zitten in kleine dingen. Een gesprek waarin iemand zich echt gehoord voelt. Samen lachen zonder reden. De rust van thuiskomen. Een hand op je schouder op precies het juiste moment. Dat soort momenten bewijzen niets, maar betekenen alles.
Waarde van ervaren, van voelen, van delen, van gezien worden. Van je ergens thuis voelen
Toch blijven veel mensen zoeken naar erkenning buiten zichzelf. Soms omdat ze vroeger alleen complimenten kregen als ze iets goed deden. Soms omdat wereldsucces harder beloont dan zachtheid. En soms omdat onzekerheid ons influistert dat we pas waardevol zijn wanneer anderen dat zeggen.
Raken daarom zoveel mensen uitgeput?
Door wat ze denken te moeten bewijzen?
Misschien zou de vraag niet moeten zijn: “Wat heb ik bereikt?” maar eerder: “Kan ik mezelf toestaan er te zijn zonder voorwaarden?”
Dat is confronterend. Want zodra prestaties wegvallen, blijft alleen jij over. Zonder titels, zonder applaus, zonder afleiding. En juist daar ontdekken veel mensen hoe streng ze eigenlijk voor zichzelf zijn geworden.
Misschien begint vrijheid op het moment dat je begrijpt dat jouw bestaan niet afhankelijk is van voortdurende bevestiging. Dat je niet méér mens wordt door harder te werken of minder mens door even stil te vallen.
Je hoeft je plek in deze wereld niet elke dag opnieuw te verdienen.
Je hebt bestaansrecht omdat je leeft
Deze column is een initiatief van Stichting Pekela Beweegt. Deze stichting houdt zich bezig met het verbeteren van het beweegaanbod en legt connecties in de gezondheid die u kunnen helpen. Samen met vrijwilligers en betrokkenen maken we gezondheid weer toegankelijk en leggen de mogelijkheden hiervoor in uw handen.
Via deze column willen we u laten zien en voelen dat u niet alleen bent.
