Column Pekela Beweegt: 'Nagloeien'
Geplaatst: zaterdag 10 oktober 2026 om 13:00 | Views: 1190
Auteur: Stichting Pekela Beweegt
PEKELA - Er komt een moment waarop je het ineens merkt. De zon staat wat lager aan de hemel. Het licht krijgt een zachtere gloed. De dauw blijft 's ochtends langer op het gras liggen en 's avonds trek je zonder erbij na te denken een vest aan. De zomer neemt afscheid. Niet abrupt, maar bijna onmerkbaar. Alsof de natuur ons voorzichtig wil voorbereiden op wat komt.
Toch leven wij vaak nog even door in het tempo van de zomer. We willen nog een terrasje pakken, nog een wandeling maken in de avondzon, nog één keer genieten van die lange, lichte dagen. We houden vast aan de energie die de zomer ons gaf.
En misschien is dat helemaal niet zo vreemd.
De zomer laat iets in ons achter. We hebben maandenlang geleefd in het ritme van het licht. We waren vaker buiten, ontmoetten meer mensen, bewogen gemakkelijker en voelden de warmte op onze huid. Zonder dat we het beseffen, hebben we al die zonnestralen opgeslagen. Niet alleen als herinnering, maar ook in ons lichaam. We mogen daarop vertrouwen. De warmte verdwijnt niet zodra de kalender een nieuw seizoen aanwijst. Ze gloeit nog na.
Juist daarom hoeft de herfst geen verlies te zijn.
De natuur laat ons zien dat ieder seizoen zijn eigen bedoeling heeft. Geen enkele boom probeert zijn bladeren vast te houden. Geen bloem blijft bloeien omdat de zomer nog niet voorbij mag zijn. Alles beweegt mee met het ritme van het leven. Er is een tijd van groeien, een tijd van bloeien, een tijd van loslaten en een tijd van rust.
Hoe anders gaan wij daar vaak mee om. We plannen onze agenda's vol, blijven doorgaan en verwachten van onszelf dat we het hele jaar dezelfde energie hebben. Alsof de seizoenen alleen buiten bestaan en niet ook in onszelf.
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging van de herfst: vertragen.
Niet omdat we minder kunnen, maar omdat we anders mogen leven. Minder gericht op buiten, meer op binnen. Meer aandacht voor thuis. Voor een warme maaltijd aan tafel. Een goed gesprek zonder haast. Een boek dat al maanden op je nachtkastje ligt. Een wandeling waarbij je niet kijkt hoeveel kilometer je hebt afgelegd en hoe snel je dat gedaan hebt, maar hoeveel rust je hebt gevonden.
Vertragen betekent niet dat je stilstaat. Het betekent dat je bewust kiest voor een tempo dat past bij dit moment. Dat je luistert naar je lichaam als het vraagt om rust. Dat je accepteert dat niet ieder seizoen bedoeld is om te presteren. Soms is een seizoen bedoeld om op te laden.
Juist dan blijft bewegen belangrijk. Ik geloof dat bewegen veel meer is dan sporten. Bewegen is zorgen voor jezelf. Het is frisse lucht inademen, elkaar ontmoeten, samen lachen en voelen dat je leeft. Dat door je lijf te bewegen, je hoofd tot rust komt. Een wandeling door de beweegtuin, een gezamenlijke training of zomaar een praatje onderweg kan precies datgene zijn wat een dag lichter maakt.
Misschien hoeven we deze herfst niet méér te doen. Misschien mogen we juist iets minder haasten. Iets vaker naar buiten gaan om vervolgens met koude wangen weer thuis te komen. De kaarsen aan te steken, een kop thee te zetten en de warmte van de zomer nog even na te voelen.
Want die warmte is niet verdwenen, we dragen haar met ons mee.
En misschien is dat wel de mooiste les van de seizoenen: dat er een tijd is om volop naar buiten te leven en een tijd om thuis te komen. Niet alleen in ons huis, maar ook in onszelf.
Vertragen is geen stap terug, het is de manier waarop de natuur ons leert vooruit te leven.
Deze column is een initiatief van Stichting Pekela Beweegt. Deze stichting houdt zich bezig met het verbeteren van het beweegaanbod en legt connecties in de gezondheid die u kunnen helpen. Samen met vrijwilligers en betrokkenen maken we gezondheid toegankelijk en leggen de mogelijkheden hiervoor in uw handen.Via deze column willen we u laten zien en voelen dat u niet alleen bent.
