Column: Kwetsbare kracht

Geplaatst: woensdag 5 augustus 2026 om 13:50 | Views: 8861

PEKELA - Er was een tijd dat ik dacht dat sterk zijn betekende dat niemand mocht zien hoe het écht met me ging. Ik glimlachte als mensen vroegen hoe het ging. Ik zei: “Prima.” Ik werkte door, zorgde voor anderen en hield alle ballen in de lucht. Tenminste, dat probeerde ik.

Vanbinnen voelde het vaak anders.

Ik was moe. Soms boos. Soms verdrietig. Vaak wist ik niet eens precies wat ik voelde, alleen dat het zwaar was. Toch liet ik het niet zien. Want als ik mijn kwetsbaarheid zou tonen, zouden mensen me dan nog wel serieus nemen? Zouden ze me niet zwak vinden?

Nu weet ik dat ik het precies andersom zag. Juist het verbergen maakte me kwetsbaar. Het kost ongelooflijk veel energie om iemand te zijn die je op dat moment niet bent. Om steeds de sterke versie van jezelf te laten zien terwijl je eigenlijk verlangt naar één iemand die vraagt: “Hoe gaat het écht met je?” En nog belangrijker: die blijft luisteren als het antwoord niet mooi of makkelijk is.

Ik heb ontdekt dat kwetsbaarheid niet begint bij huilen of je hele levensverhaal vertellen. Kwetsbaarheid begint veel eerder. Bij eerlijk zijn. Tegen jezelf. Durven toegeven dat iets pijn doet. Dat je onzeker bent. Dat je bang bent om te falen. Dat je niet altijd weet welke kant je op moet. Dat je soms gewoon moe bent van het altijd sterk moeten zijn.

Dat zijn geen gemakkelijke momenten. Maar het zijn wel de momenten waarop ik dichter bij mezelf ben dan ooit. En het bijzondere is: hoe eerlijker ik werd, hoe minder ik bang werd voor het oordeel van anderen. Niet omdat iedereen begrip had ,dat is niet zo. Er zullen altijd mensen zijn die je niet begrijpen. Maar de mensen die ertoe doen, kwamen juist dichterbij.

Ik ontdekte dat verbinding niet ontstaat doordat we elkaar onze successen laten zien. Verbinding ontstaat wanneer iemand zegt: “Ik herken dat.”

Misschien is dat wel waarom ik anders naar kracht ben gaan kijken. Voor mij is kracht niet meer: altijd doorgaan. Kracht is soms zeggen: “Vandaag lukt het niet.” Kracht is hulp vragen voordat je omvalt. Kracht is je grenzen aangeven zonder je daarvoor te verontschuldigen. Kracht is niet doen alsof je nergens last van hebt.

Ik geloof steeds meer dat we allemaal verlangen naar echtheid. Niet naar perfecte mensen, maar naar mensen bij wie we zelf ook even mogen ademhalen. Mensen die laten zien dat het leven soms schuurt, dat groei pijn kan doen en dat niemand alles alleen hoeft te dragen.

Mijn kwetsbaarheid is niet verdwenen. Ik denk ook niet dat dat ooit gebeurt. Het verschil is dat ik haar niet meer probeer te verstoppen.

Want wat zichtbaar mag zijn, hoeft niet meer verborgen te worden. En wat niet verborgen hoeft te worden, verliest langzaam zijn macht. Misschien is dat wel de grootste les die ik de afgelopen jaren heb geleerd. Niet dat ik minder kwetsbaar ben geworden. Maar dat ik me eindelijk sterk genoeg voel om het niet langer te verbergen.

Deze column is een initiatief van Stichting Pekela Beweegt. Deze stichting houdt zich bezig met het verbeteren van het beweegaanbod en legt connecties in de gezondheid die u kunnen helpen. Samen met vrijwilligers en betrokkenen maken we gezondheid toegankelijk en leggen de mogelijkheden hiervoor in uw handen.Via deze column willen we u laten zien en voelen dat u niet alleen bent.