De Spiegel
Geplaatst: woensdag 7 januari 2026 om 09:00 | Views: 558
PEKELA - Zo tegen de periode dat de avonden vroeg beginnen, de kaarsjes aan gaan en de dekentjes op de bank verschijnen gebeurt er iets met ons. Ondanks dat we ons meer verschuilen in ons eigen huis zien we de ander meer. Wanneer de kerstgedachte ontwaakt worden onze ogen geopend voor de vraag van de ander. Zien we wat de ander werkelijk nodig heeft.
Misschien is het de winter zelf die ons zacht maakt. Buiten is het koud, de lucht is dun. We kruipen naar binnen, dichter bij elkaar, en ontdekken dat er warmte is die niet uit een verwarming of haard komt maar uit het samenzijn. De duisternis herinnert ons aan ons eigen gebrek aan licht en instinctief zoeken we naar manieren om dit tekort aan te vullen.
Er is iets oneerlijks aan. Want waarom lukt het ons alleen met kerst? Waarom kunnen we in januari, als de dennennaalden nog op de vloer liggen en de kerstboom nog maar nauwelijks op de vuurstapel is gegaan ineens weer zo makkelijk vergeten dat de buurman nog steeds alleen is ?
Alsof barmhartigheid een seizoen fruit is dat na Nieuwjaar niet meer te plukken valt.
Waarom kijken we met kerst naar de ander en de rest van het jaar niet? Omdat we onszelf een spiegel gunnen die glanst? Omdat we rituelen nodig hebben om ons te herinneren dat we meer zijn dan een individu? Omdat de donkerte van december ons dwong om licht te maken? Misschien omdat we gemakzuchtig zijn of omdat we het simpelweg moeilijk vinden om barmhartigheid in te bouwen in onze dagelijkse sleur
Misschien is het antwoord even hoopvol als pijnlijk: we hebben kerst nodig als oefening. Niet als eindpunt of resultaat maar als repetitie. Elke decembermaand oefenen we hoe het is om zacht te zijn, de ander te zien, om echt te kijken. De rest van het jaar vergeten we dit uit te voeren. Terwijl daar de sleutel ligt.
De uitdaging ligt niet in het groter maken van kerst maar in het verlengen ervan. Niet in december als een heilig leven en in maart als een haastige schim. Maar het licht meenemen. Dag na dag.
Misschien, heel misschien, ontdekken we dan dat de kerstboom in onszelf niet hoeft uit te vallen. Dat daar altijd een kaarsje kan branden, zelfs midden in de zomer.
Deze kolom is een initiatief van Stichting Pekela Beweegt en Vita Salis Gezondheidscentrum te Nieuwe Pekela waar meerdere zorgverleners en vrijwilligers samen komen om uw gezondheid weer in uw handen te leggen. Gezamenlijk willen we u laagdrempelig informeren over de mogelijkheden die er zijn op gebied van gezondheid.
